Pages Menu
Categories Menu
Charakterystyka bielactwa

Charakterystyka bielactwa

Bielactwo jest chorobą skóry, w której dochodzi do zaburzenia komórek barwnikowych. Wyróżnia się dwa rodzaje bielactwa: wrodzone oraz nabyte. Bielactwo wrodzone jest chorobą o podłożu genetycznym, która pojawia się w momencie urodzenia. Jeżeli zmiany obejmują całą powierzchnię ciała, wówczas jest to albinizm. W przypadku gdy zmiany ograniczają się do niewielkiego obszaru ciała, choroba klasyfikowana jest jako albinizm częściowy. U chorych zaburzona zostaje produkcja melaniny, która jest podstawowym pigmentem w skórze. Charakterystycznym objawem jest wówczas bardzo jasna skóra oraz włosy. Bielactwo nabyte spowodowane jest rozpadem komórek barwnikowych. U chorych można zaobserwować nieregularne, białe plamy, które znacząco różnią się kolorystyką od zdrowej skóry. Choroba ma podłoże genetyczne, jednak pod uwagę brany jest również udział układu immunologicznego. Leczenie bielactwa jest bardzo trudne, a także czasochłonne. Stosowana jest głównie miejscowa fotochemioterapia. Wskazane jest również leczenie PUVA, jednak efekty są widoczne nieraz po kilku latach. W metodzie tej chory zażywa odpowiednie leki, a jednocześnie poddawany jest naświetlaniu promieniami ultrafioletowymi. Leczenie PUVA stosuje się tylko w nielicznych przypadkach. Spowodowane jest to zwiększonym ryzykiem zachorowania na...

Wiecej
Trądzik różowaty

Trądzik różowaty

Trądzik różowaty zaliczany jest do chorób przewlekłych skóry. W przebiegu tej choroby pojawiają się zmiany, które zlokalizowane są na twarzy. Zakłada się, że chorobie sprzyja nadreaktywność naczyń, która objawia się gwałtownym zaczerwienieniem skóry twarzy. Choroba może się nasilić przede wszystkim na skutek stresu oraz długotrwałej ekspozycji na promieniowanie słoneczne. Czynnikami niesprzyjającymi jest także ciężkostrawna dieta, alkohol, zbyt duża podaż witamin z grupy B, stosowanie glikokortykosteroidów na skórę czy korzystanie z basenów. Trądzik różowaty najczęściej jest diagnozowany u osób w średnim wieku o jasnej karnacji. Częściej chorują kobiety, z kolei u mężczyzn choroba ma bardziej zaostrzony przebieg. Wyróżnia się kilka postaci choroby. W zależności od niej może się pojawić rumień tymczasowy lub przetrwały, grudki, a nawet zmiany o charakterze guzowatym. Rozeznanie choroby opiera się na dokładnych oględzinach zmian. Na tej podstawie dermatolog zaleca kurację. Leczenie może być zarówno miejscowe, wewnętrzne, jak i za pomocą odpowiednich dermokosmetyków. Chorzy powinni unikać tarcia skóry oraz niektórych zabiegów kosmetycznych, takich jak z użyciem kwasów owocowych. Całkowite wyleczenie jest bardzo trudne, a stosowane leki powodują...

Wiecej
Grzybica skóry

Grzybica skóry

Za grzybicę skóry odpowiedzialne są grzyby chorobotwórcze. Organizm wyposażony jest w naturalne bariery, które chronią przed wtargnięciem drobnoustrojów. Osłabienie funkcji obronnych organizmu umożliwia łatwiejsze zakażenie grzybami. Dochodzi do tego na skutek m.in. zakładanie pożyczonego obuwia, używania tych samych urządzeń sanitarnych, korzystania ze wspólnych ręczników, zakładanie obuwia lub ubrań, które nie przepuszczają powietrza. Grzybica skóry częściej pojawia się także u pewnej grupy chorych. Dotyczy to przeważnie nosicieli wirusa HIV, chorych na nowotwory czy regularnie zażywających np. antybiotyki. Wśród grzybów chorobotwórczych można wyróżnić dermatofity, pleśnie oraz grzyby drożdżopodobne. Te pierwsze atakują skórę, włosy oraz paznokcie. Pleśnie odpowiadają za zakażenie narządów wewnętrznych, z kolei grzyby drożdżopodobne są przyczyną powstania łupieżu pstrego bądź drożdżycy błon śluzowych. Grzybica leczona jest preparatami nakładanymi miejscowo lub lekami podawanymi doustnie. Istotna jest również dezynfekcja noszonego obuwia oraz odzieży. Grzybicy można bardzo łatwo zapobiegać, stosując odpowiednią profilaktykę. Warto pamiętać, że grzyby najlepiej rozwijają się w środowisku wilgotnym oraz...

Wiecej
Charakterystyka róży

Charakterystyka róży

Róża zalicza się do bakteryjnych chorób skórnych. Wywołują ją paciorkowce, które wnikają do organizmu, najczęściej w wyniku uszkodzeń mechanicznych. Powoduje to rozwój ostrego stanu zapalnego oraz znaczące podwyższenie temperatury ciała. Róża najczęściej diagnozowana jest u osób, którzy mają zaburzenia krążenia żylnego. Zmiany lokalizują się zazwyczaj na twarzy, głównie w obrębie błony śluzowej nosa oraz ust. Bardzo często bakterie atakują także kończyny dolne. Zmiany skórne mają nieregularny kształt. Ponadto są wyraźnie odgraniczone od zdrowej skóry. Rozwija się stan zapalny, a na zmieniony, fragmencie skóry pojawia się obrzęk. W niektórych przypadkach płyn zaczyna gromadzić się w skórze, przez co występują pęcherze. Wówczas jest to odmiana róży, zwana różą pęcherzową. Niekiedy w zmianach skórnych pojawia się martwica. Choroba jest wtedy klasyfikowana jako róża zgorzelinowa. Róża jest chorobą o nawrotowym charakterze. Zazwyczaj zmiany skórne pojawiają się w tych samych miejscach. Często dochodzi także do niebezpiecznych powikłań. Najczęściej jest to przetrwały obrzęk, zazwyczaj umiejscowiony na twarzy. Choroba niejednokrotnie wymaga hospitalizacji. Leczenie odbywa się bowiem za pomocą antybiotyków, które aplikowane są dożylnie. Często, na zmienione...

Wiecej
Czerniak złośliwy

Czerniak złośliwy

Czerniak złośliwy zaliczany jest do najgroźniejszych nowotworów skóry. Zazwyczaj rozwija się w okolicach znamion barwnikowych. Czerniak powoduje bardzo szybkie przerzuty do narządów wewnętrznych. Nieleczony powoduje śmierć. Największe ryzyko zachorowania występuje u osób z jasną karnacją oraz wieloma znamionami barwnikowymi. Na skutek długotrwałej ekspozycji na promieniowanie słoneczne, poparzeń słonecznych, zmiany te mogą przybierać inny kształt lub nawet powodować ból. Jest to pierwszy sygnał, świadczący o możliwości pojawienia się tej choroby. Wyróżnia się kilka typów czerniaka. Pierwsza postać powstaje z plamy soczewicowatej. Zmiany barwnikowe są zazwyczaj płaskie oraz cechują się nieregularnym konturem. Drugi typ to czerniak szerzący się powierzchownie. Zmiana jest wówczas nierównomiernie zabarwiona. Ponadto pojawiają się na niej niewielkie guzki. Choroba rozwija się bardzo wolno, często nawet kilkanaście lat. Czerniak guzkowy posiada nierównomierne zabarwienie. Zmiana może się szybko powiększać. Ma także tendencje do powstania owrzodzeń. Diagnostyka czerniaka opiera się przede wszystkim na badaniu histopatologicznym. Na tej podstawie lekarz dobiera leczenie. Najczęściej polega ono na usunięciu zmiany wraz z częścią zdrowej skóry. Zazwyczaj konieczne okazuje się również usunięcie okolicznych węzłów...

Wiecej